Zürcher Stadtheilige / Ցիւրիխ քաղաքի Ղպտի Եկեղեցւոյ Սուրբերը 10.09.2017

Die Armenisch-Apostolische Kirchgemeinde
lädt herzlich dazu ein

Felix Regula 2012 1

Gemeinsame orthodoxe Vesper
zum Fest der Zürcher Stadtheiligen

Sonntag, 10. September 2017, 18.00 Uhr
Grossmünster Zürich, 
ehemalige Grabstätte der Heiligen

                                                   Programm;

armeniangospelProzession mit Chorgesängen, Kerzen und Ikonen
18.00 Feierliche Vesper zum Fest der Zürcher Stadtheiligen Felix, Regula und Exuperantius im Grossmünster
20.15 Apero mit köstlichen Spezialitäten vor der Wasserkirche/Helmhaus
Beteiligte Kirchen:
die Armenisch-apostolische orthodoxe,
die Äthiopisch-orthodoxe,
die Eritreisch-orthodoxe,
die Griechisch-orthodoxe,
die Koptisch-orthodoxe,
die Rumänisch-orthodoxe,
die Russisch-orthodoxe,
die Serbisch-orthodoxe,
die Syrisch-orthodoxe und
die Indisch-orthodoxe Kirche.

 Die Legende von Felix, Regula und Exuperantius, der Zürcher Stadtheiligen.

Felix war ein Offizier der Thebäischen Legion, die, ausschliesslich aus Christen bestehend, ums Jahr 303 von Ägypten nach Helvetien verlegt wurde, wo im heutigen Martigny Kaiser Maximian von ihnen ein Opfer für seine Göttlichkeit verlangte.

Die Christen weigerten sich, wurden in der Folge zweimal dezimiert und schliesslich sämtlich von einem Felsen bei St. Maurice zu Tode gestürzt.

Felix entkam dem Massaker, zusammen mit seiner Schwester Regula und seinem Diener Exuperantius, und floh nach Zürich. Dort predigten sie das Christentum und tauften.

Im Zuge der damals einsetzenden Christenverfolgung liess der römische Statthalter Decius sie foltern und auf dem Felsen hinrichten, über dem heute die Wasserkirche steht. Nach der Hinrichtung erhoben sich die drei und trugen ihre Häupter auf die nächste Anhöhe, dorthin, wo heute das Grossmünster steht.

Das offizielle Siegel der Stadt Zürich zeigt die drei Heiligen mit ihren Köpfen in der Hand. Die Legende ist ebenfalls in mehreren Bildern im Kreuzgang des Fraumünsters gemalt.

Die drei Heiligen waren – nach heutiger Definition – koptische Christen, was Zürich zu einer grösseren Öffnung gegenüber orthodoxen Christen anregen könnt

Felix Regula 2012

copticcross

ՂՊՏԻՆԵՐՈՒ ՄԱՍԻՆ

Ղպտիներ (հուն.՝ αιγυπτος-ից – եգիպտացի, ղպտիերեն` ⲟⲩⲢⲉⲙ̀ⲛⲭⲏⲙⲓ ̀ⲛ̀Ⲭⲣⲏⲥⲧⲓ̀ⲁⲛⲟⲥ արաբ․՝ قبط‎‎, հոգնակի أقباط‎), եգիպտացիքրիստոնյաներ, ովքեր կազմում են Եգիպտոսի բնակչության 10%-ը։ Ղպտիների մեծ մասը դավանում է Քրիստոնեություն` Ղպտի ուղղափառ եկեղեցի, որը պատկանում է Արևելյան Ուղղափառ Եկեղեցիների դասին։ Ղպտիական եկեղեցու (ձևավորվել է V դ․) գլուխ կանգնած է պատրիարքը (նստավայրն է Կահիրեն)։ Ղպտիների մի մասը (մոտ 100 հազար) պատկանում է Ղպտի կաթոլիկ եկեղեցուն։ Ղպտիներն աշխարհի հնագույն ազգերից են։ Հանդիսանում են հին եգիպտացիների հետնորդները։

copticcross2«Ղպտի» անվանումն առաջացել է Եգիպտոս տեղանվան աղավաղումից։ Ղպտիները բնակվում են հիմնականում քաղաքներում՝ Ասյութ, Ախմիմ, Կահիրե և այլն։ Ոչ մեծ համայնքներ կան նաև Սուդանում, Իսրայելում, Հորդանանում, Իրաքում, Քուվեյթում, Թուրքիայում։ Հիմնա-կանում ծառայողներ են, առևտրա-կաններ, արհեստավորներ։

II – III դդ․, Եգիպտոսում քրիստոնեության տարածման ընթացքում, ստեղծվեց ղպտիական գիրը, ղպտիերենով ծաղկում ապրեց մատենագրությունը (մինչև 7-րդ դ․)։ 7-րդ դարում Եգիպտոս ներխուժեցին արաբները։ Ղպտիները բազմիցս ապստամբեցին իրենց հայրենիքը նվաճած ու ստրկացրած արաբների դեմ (ամենախոշորը և վերջինը 831-ին էր), սակայն ղպտիների նկատմամբ եկվոր արաբների ազգային, կրոնական (բռնի մահմեդականացում), տնտեսական ճնշման հետևանքով ղպտիների թիվը նվազեց՝ կազմելով բնակչության փոքրամասնությունը (հոգևոր համայնքի ձևով), անկում ապրեց ղպտիների մշակույթը։ 12-րդ դարում ղպտիերենը դադարեց խոսակցական լեզու լինելուց (մնաց իբրև գրավոր հաղորդակցման և եկեղեցական ծեսերի լեզու), ղպտիները դարձան արաբախոս։

Հայ-ղպտիական հարաբերություններ

Հայ-ղպտիական հարաբերություններն ունեցել են մշակութային, կրոնական բնույթ, որոնք, սկզբնավորվելով վաղ միջնադարում, շարունակվում են ցայսօր։ 7–րդ դ․ Երուտսղեմի սրբավայրերի զգալի մասը գտնվել է հայերի, ղպտիների, ասորիների և եթովպացիների տնօրինության տակ։ Այժմ Երուսաղեմում ղպտիները ծիսակատարություններն անում են հայկական եկեղեցիներում։ Ղպտի մատենագիրները ծանոթ են եղել հայ մատենագրությանը, մասնավորապես՝ Ագաթանգեղոսի«Պատմություն Հայոց»-ին, որից պահպանված արաբերեն համառոտ խմբագրությունը թարգմանվել է ղպտիերենից։

Ղպտիների մշակույթը

4 – 7–րդ դդ․, մինչև արաբ, նվաճումները ղպտիները ստեղծել են Հին Եգիպտոսի և անտիկ աշխարհի մշակութային ժառանգությանը աղերսվող ինքնատիպ արվեստ։ Ալեքսանդրիայից դեպի հարավ, Նեղոսի հովտում, պահպանվել են Բաուիտի վանքը (4 դ․), Սպիտակ վանքի մեծ բազիլիկը (440), Կարմիր վանքը (5 դ․), Բագաուատի մի քանի հարյուրի հասնող դամբարանները, որոնք ունեն գմբեթավոր աղոթարաններ (4 – 6–րդ դդ․), ինչպես և 2 – 4-հարկանի բնակելի տներ։ Այդ կոթողներում առկա են բիբլիական և ավետարանական թեմաներով վաղ շրջանի որմնանկարներ, որոնց բնորոշ է գունա-գրաֆիկական պարզ ընկալումը։ Ճարտարապետական հարդարանքում կիրառվել է նան գրաֆիկական լուծում ու շեշտված նյութականություն ունեցող հարթաքանդակը (օրինակ, «Հոր աստվածը նիզակահարում է կոկորդիլոսին», քար, IV դ․, Լուվր, Փարիզ), որտեղ պարզորոշ դրսևորվել է հին եգիպտական ու քրիստոնեական քանդակագործության զուգորդման ձգտումը։ Զարգացած է փայտի և ոսկրի փորագրությունը։

Համաշխարհային համբավ են վայելում ղպտիական գեղարվեստական գործվածքները, որոնց վրա մեծ մասամբ պատկերված են հունական, և եգիպտական դիցաբանական (IV դ․), ավելի ուշ (VI դարից)՝ քրիստոնեական կերպարներ։ Դրանք ստեղծված են հեռանկարի ու լուսաստվերի օրենքների հմուտ կիրառմամբ, երիզված են ծաղկանկար կլոր շրջանակով։ Ղպտիների արվեստը նոր ծաղկում է ապրել XVII դ․։ Ղպտիների եկեղեցիներում պահպանվել են բազմաթիվ սրբապատկերներ, որոնց զգալի մասի հեղինակը Հովհաննեսն է (Հաննա էլ Արմանի) ու նրա համագործակիցները՝ որդին՝ Հովսեփը (Կերգեսը), Իբրահիմ էլ Նասիխը, Հաջի Դեֆին Մերկերիոսը։ Սրանց ստեղծագործություններում զուգորդվել են բյուգանդական ու արաբ, գեղագիտական սկզբունքները։ Ղպտիների արվեստի բազմաթիվ նմուշներ պահպանվում են Եգիպտոսի ղպտիական եկեղեցիներում և Ղպտիական արվեստի թանգարանում։

Աղբիւր՝  Վիքիպետիա